က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ေက်ာပိုးအိပ္တလံုးစီနဲ႔ ဘယ္သြားလို႔ဘယ္လာရမွန္း မသိေယာင္လည္လည္နဲ႔ ညမိုးခ်ဳပ္သြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ျမ၀တီၿမိဳ႕ထဲမွာ လည္ေနတုန္း သံုးဘီးနဲ႔ ဆမ္မေလာ့ (အရပ္ေခၚ) သၼားတေယာက္က သူ႔အိမ္မွာလိုက္ အိပ္လို႔ရေၾကာင္းနဲ႔ တညကို ျမန္မာေငြ ၂၀၀ ေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာေတာ့က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ၀မ္းသာအားရနဲ႔လိုက္သြားပါတယ္။
အဲ့သည္အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လိုပဲ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ကိုေက်ာ္နဲ႔ ကိုရဲလို႔ေခၚတဲ့ အသက္ ၁၇၊ ၁၈ နီးပါးလူငယ္ ၂ေယာက္နဲ႔မိတ္ဖြဲ႔ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံမွာရရာ အလုပ္လုပ္ၿပီးပိုက္ဆံရွာ မွာ ျဖစ္ေတာ့ရည္မွန္းခ်က္တူၿပီးက်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ေလးတခု ဖြဲ႔လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျမ၀တီမဲေဆာက္ တံတားႀကီးကိုျဖတ္ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ဘက္ျခမ္းကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ တံတားထိပ္ ကို ေရာက္ေတာ့ ဂိတ္မွာတေယာက္၂၀၀ က်ပ္နဲ႔ျဖတ္သန္းခြင့္ လက္မွတ္၀င္ျဖတ္ရပါတယ္။
လက္မွတ္မွာေတာ့ထိုင္းျမန္မာ ၂ ဘာသာနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံမဲေဆာက္ၿမိဳ႕ထဲကို ၂၄ နာရီလည္ပတ္လို႔ရေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္တံတားေပၚတက္ေတာ့ ယူနီေဖာင္း၀တ္ စံုတြဲတတြဲကေစာင့္ေနပါတယ္ သည္ႏွစ္ေယာက္က
က်ေနာ္တို႔ကိုလွမ္းေခၚၿပီးတေယာက္ ၂၀၀ ထပ္ေတာင္းပါတယ္၊ က်ေနာ္ကမသကၤာလို႔ ေမးေတာ့သူတို႔ ႏွစ္ ေယာက္ကခပ္မာမာနဲ႔ ဒီမွာထပ္ေပးရ တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ သူတို႔မ်က္လံုးေတြကလည္း မသကၤာစရာပါ
ဂိတ္ဘက္ကို က်ီးကန္းမ်က္လံုးေတြနဲ႔ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္းဒါဆိုဂိတ္ ကိုသြားေမးမယ္ဆိုေတာ့မွ အမ်ဳိးသၼီးလုပ္သူက ေနေနေမာင္ေလး အျပန္က်မွ ေပးေတာ့ အခုေတာ့မယူေတာ့ ဘူးသြားသြားဆိုၿပီး ျပာျပာသလဲ မဲေဆာက္ဘက္ျခမ္းကို သြားခိုင္းပါတယ္။
ေက်ာ္ဇင္ကေတာ့ စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ မင္းကြာေတာ္ေတာ္ရဲတာပဲ ငါတို႔ကိုဖမ္းထားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ လို႔ႀကိတ္ ၿပီးေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လူညစ္ပါတ္ေတြ အေၾကာင္းေထြတထူး ရွင္းျပမေနေတာ့ပဲမဲေဆာက္ဘက္ ကိုထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
က်ေနာ္တို႔ေလးေယာက္ထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကိုေက်ာ္ (ခ) ကိုႀကီးေက်ာ္ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ မယ္ေတာ္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းကိုလမ္းေလွ်ာက္သြားၾကပါတယ္။ အျခားသူေတြေျပာျပခ်က္အရ အဲသည့္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲက ိုထိုင္း အလုပ္ရွင္ေတြကသူတို႔အလုပ္သၼားလိုရင္ လာရွာေလ့ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ထိုင္းရဲေတြကလည္း သည္ေက်ာင္း ၀င္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ျမန္မာျပည္သားေတြကိုမဖမ္းဘူးဆိုတာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ က်ေနာ္တို႔ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာ ျပည္သားေတြကို ဟိုတစု သည္တစု ေတြေနရပါတယ္။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ နားစရာအရင္ရွာၿပီးနားၾကပါတယ္ ေနရာကေတာ့ ေညာင္ပင္ႀကီးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္ဆိုင္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြရွိတဲ့ ဇရပ္မွာပါ က်ေနာ္တို႔ေလးေယာက္ ရွိသမွ်ပိုက္ဆံေတြကို စုလိုက္ေတာ့ တ ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေလာက္က်န္ပါေသးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီး ေပါင္မုန္႔နဲ႔ေဆးလိပ္၀ယ္လိုက္ ပါတယ္ ေလးေယာက္လံုးကေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တာမို႔ ေဆးလိပ္ကလည္း အေရးပါလွပါတယ္။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းကထၼင္းကေတာ့ တေယာက္မွသြားမစားရဲပါဘူး ရွက္တာေရာ ေၾကာက္တာေၾကာင့္ပါ။.....
